آرتینا مجرد - مدل سندروم داون

کاردرمانی آرتینا را از یک ماهگی شروع کردیم که هزینه‌های بالایی داشت ولی خوب خدا از روزی که آرتینا رو به ما داد برکت رو تو زندگی ما هزاران برابر زیاد کرد. وقتی کار درمان با کودک یک ماهه شروع به حرکات نرمشی می‌کنه بچه چنان ضعف و گریه‌ای می‌کنه که آدم تا عمق وجودش درد می‌کشه برای جگر گوشش و تا مرز نابودی میره.

خیلی شرایط سختی بود. داخل یک اتاق ۲۰ متری حدود ۵ بچه با کار درمان‌های مختلف مشغول بودند. در وهله اول صدای گریه بچه‌ها و در وهله دوم سکوت و بغض‌های در گلو گیر کرده و اشک‌های پنهان شده والدینشون آدمو عذاب می‌داد. گهگاهی از اتاق میومدیم بیرون و چنان اشک می‌ریختیم که انگار در نقطه آخر زندگیمون گیر افتادیم. بچه‌ها فقط سندروم داون نبودن انواع بیماری‌های ژنتیک رو برای کار درمانی میاوردن …

اونجا بود که ما تازه فهمیدیم چه دنیای بی‌رحمی داریم. اینکه ما چقدر از بعضی از خانواده‌ها خوشبخت‌تریم. اونجا بود که خجالت می‌کشیدیم آرزوهامون در مورد دختر یک ماهمون رو به زبون بیاریم. چرا که وقتی به پدر و مادری می‌گفتیم دوست داریم در آینده دخترمون بتونه پیانو بنوازه و یا بتونه به زبان انگلیسی صحبت کنه، مثل ابر بهار فرو می‌ریخت و اشک می‌ریخت؛ چون بعضی از خانواده آرزوشون تنها غذا خوردن راحت بچه‌هاشون و یا حتی نشستن اونها بود. اونجا بود که یکم آروم‌تر می‌شدیم و می‌گفتیم خدایا شکرت که من آرتینا رو دارم.

کم کم داخل همون مرکز با دوستان زیادی که عمدتاً از خانواده بچه‌ها بودن آشنا شدیم که تونستیم مشاوره‌های خوبی ازشون بگیریم و انواع تست‌های پزشکی مثل شنوایی قلب بینایی و غیره رو روی آرتینا انجام بدیم که خدا را شکر آرتینا تو هیچ کدوم مشکلی نداشت.