بیوگرافی پوریا شکیبایی - بازیگر

پوریا شکیبایی در سال ۱۳۷۱ و در سن ۹ سالگی، نخستین تجربه هنری خود را با صداپیشگی در فیلم «باز باران» به دست آورد؛ فیلمی با موضوع کودکان مبتلا به نقص ایمنی و اهدای سلول‌های بنیادی. چند سال بعد، در ۲۳ سالگی (۱۳۸۵)، برای بازی در نقش جوانی پدرش در فیلم «دست‌های خالی» تست بازیگری داد، اما در نهایت کارگردان تصمیم گرفت تنها از تصاویر او استفاده شود و از ایفای نقش توسط خودش صرف‌نظر شد.

پوریا شکیبایی که پیوند عاطفی عمیقی با پدرش، زنده‌یاد خسرو شکیبایی داشت، تنها دو ماه پس از فوت او تصمیم گرفت برای رهایی از غم فقدان، راهی استرالیا شود. او به شهر سیدنی مهاجرت کرد تا در خلوت خود، دور از سایه سنگین نام پدر، توانایی‌اش را در رویارویی با زندگی بیازماید.

پوریا در سیدنی در رشته تربیت‌بدنی وارد دانشگاه شد و با پناه بردن به نوشتن، کار و ورزش، به تدریج آرامش نسبی پیدا کرد. پس از هشت سال اقامت، تصمیم گرفت به ایران بازگردد و مسیر هنری پدر را با قدم‌های خودش ادامه دهد.

پوریا شکیبایی، بازیگر تئاتر و تلویزیون، در یکی از مصاحبه‌هایش خاطره‌ای تاثیرگذار از واپسین ساعات زندگی پدرش، زنده‌یاد خسرو شکیبایی، بازگو کرده است؛ خاطره‌ای که به گفته او، معنای عمیقی از «زندگی کردن مرگ» را در خود دارد.

پوریا می‌گوید:

«پدرم در سه چهار شب آخر عمرش، دیگر نه توان صحبت کردن داشت و نه حتی قدرتی برای برخاستن از جا. با این حال، شب پیش از مرگ، با اشاره مرا کنار خود خواند. وقتی نشستم، نیم‌خیز شد و بی‌هیچ توضیحی، سه سیلی محکم به صورتم زد. حیرت‌زده و مات به او نگاه کردم. اما آن لحظه و این رفتار، تا همیشه در ذهنم حک شد. بعدها فهمیدم که بابا حتی با رفتارش در لحظات آخر، می‌خواست به من چیزی بیاموزد؛ این‌که حتی مرگ را هم باید زندگی کرد.»